Барына шүкир, жоғына сабыр етейик

Барына шүкир, жоғына сабыр етейик

 


Инсан дүняда бахытлы турмыс кишириўи ушын Аллаҳ таала жер жүзин жасаўға қолай етип жаратты. Ҳәр қыйлы от-шөп, таў-тасларды, теңиз-дәрьяларды, ҳайўанат әлемлерин ҳәм тағы көплеген неьматларды жаратып, барлығын адамзатқа бойсындырып қойды. Биз Рәббимиз берген бул неьматларды санаў менен шегине жете алмаймыз. Инсан тек ғана Аллаҳ таала берген барлық неьматларды тән алып, ол неьматлар ушын шүкир қылса, Аллаҳқа ҳақыйқый банделигин дәлийллесе ғана, ҳақыйқый бенделер қатарынан орын алады. Ҳәр бир инсан Аллаҳ таала берген неьматлары ушын шүкир етиўи керек. Нашүкирлик куфраны (қорлаўшы, пәс) неьмат болып табылады. Ол мөмин-мусылманлыққа туўры келмейди. Шүкир етиў менен бирге саўаплы әмеллерди көбирек ислеўге, ата-анаға, туўысқанларға, қоңсы-қобаларға жақсылық етип, Аллаҳтың разылығын излеўге ҳәрекет етиў мөминге тән гөззал пазийлетлерден болып табылады. 
Аллаҳ таала: “Егер шүкир етип, ийманлы болсаңызлар, Аллаҳ сизлерди неге азапласын?! Ахыр Аллаҳ (бенделериниң таат-ибадатларына саўап ада етиў менен) шүкир етиўши ҳәм билиўши болған Илаҳ?!” (Ниса, 147 аят). Бул мүбәрек аят арқалы Аллаҳ таала шүкир ийманға байланыслы пазийлет екенлигин мәлим етеди.

Пайғамбарымыз Муҳаммад салаллаҳу алайҳи ўасаллам барлық гөззал әмеллерди өзлеринде жәмлеген еди. Шүкир етиўде оған жететуғын қандайда бир адам табылмаслығына гүман жоқ. Себеби, Аллаҳ таалаға дуўалары қабыл болатуғын адам бола турып, Ол көп мал дүнья бериўин сорамаған еди. Бәлки, Аллаҳ берген рысқы-несийбеге қәнаат етип жасаған. Ашлықтан қарынларына тас байлап жүргенлерин билемиз.

Шүкирдиң пазийлетлеринен тағы бири сол, инсан шүкир етсе рысқы-несийбе және де зыядаласады. Бул ҳаққында Али ибн Абу Талиб разияллаҳу анҳу: “Неьмат шүкирге, шүкир зыядалықка байланыслы болып табылады. Шүкир кесилмегенше, зыядалық кесилмейди”, деген.

Шүкр етиўши адамда меҳир-муҳаббат, инсап, ар-намыс, қәнаат, таақат сыяқлы сезимлер болады. Бул сезимлер болса инсанды дүнья ҳәм ақырет бахтына баслайды.

Шайх Зулфиқар Аҳмад Нақшбандий ҳафизаҳуллаҳ: “Ҳәр бир инсан өз ҳалына, турмысына, тәғдирине, өмирине разы болыўды, шүкир етиўди үйрениўи керек. Себеби, бул өмирди оған Аллаҳ субҳанаҳу ўа таала рәўа көрди ҳәм сондай болыўына ерк берди. Соның өзи үлкен марҳамат, соның өзи үлкен бир неьмат. Шүкир етсек Аллаҳ буннан да зыяда етиўи мүмкин. Бирақ нашүкирлик ететуғын болсақ, басқа турмысларға ҳәўес ететуғын болсақ, өзимиздеги барынан да жуда болып қалыўымыз мүмкин”, деген.

Инсан көп гүналарға нашүкирлиги себебинен қол урып, ҳәр қыйлы жынаятлы көшелерге кирип қалады. Нәтийжеде Аллаҳтың ғәзебине ушырап, ахырет есап-китабын умытады. Қысқа өмирин пәскешликте өткерместен, тек ғана жақсылық етип, елге пайдасы тийетуғын адам дүняда еркин, ахыретте бахытлы турмыс кеширеди.

 

Қарақалпақ тилине «Сары ийшан» мешити имам-хатиби Рафатдин Өмирзақов аўдарды.

Дерек: paziylet.uz

скачать dle 10.6фильмы бесплатно



  • 23-04-2019, 13:30 |
  • 636